لم نقف على مستنده ، و ظاهرهم وجوب ذلك مع الحنث و عدمه و مع الصدق و الكذب .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
كسى كه قسم بخورد به دور بودن از خداوند و رسول گراميش صلّى اللّه عليه و آله و سلم و ائمه طاهرين عليهم السلام معصيت نموده و لازم است كفاره ظهار بدهد و در صورت عاجز بودن از آن كفاره قسم را واجب است اخراج نمايد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
در قسمم به برائت از رسول اللّه ( ص ) و ائمه عليهم السلام حكم همان است كه مرحوم مصنف فرمود اعم از اينكه همه را اجتماعا مورد صيغه قرار دهد و مثلا بگويد از تمام معصومين برى باشم اگر فلان عمل را نموده باشم يا هريك را منفردا و در ضمن يك صيغه عليحده بياورد .
چنانچه در جريان حكم مزبور فرقى نيست بين اينكه در خوردن قسم صادق باشد يا كاذب و در خبر آمده كه بواسطه انشاء اينصيغه از ائمه معصومين عليهم السلام دور مىشود چه بدروغ قسم بخورد و چه راست .
لازم بتوضيح است : اختلافى اينجا بين فقهاء است در اينكه كفاره به مجرد اجراء صيغه واجب مىشود چه مخالفت آن را بكند يا نكند يا در خصوص صورت مخالفت به عهده وى مىآيد :
مرحوم مصنف هردو قول را در اينجا نقل كرده بدون اينكه هيچ يك را ترجيحى دهد چنانچه در كتاب دروس نيز به همين منوال مشى نموده .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 160
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦٠