امر بمعروف و نهى از منكر با شرائط ذيل واجب مىشوند :
1 - آمر و ناهى معروف و منكر را بدانند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از معروف و منكر ، افعالى است كه از نظر شرع انور معروف يا منكر باشند و دليل بر اعتبار اين شرط اين استكه اگر چنين نباشد چه بسا از معروف نهى و به منكر امر مىكند .
لازم بتوضيح است كه مقصود از علم در اينجا معناى عامى است كه شامل دليل ظنّى شرعى نيز مىشود و مراد از دليل ظنّى شرعى آن است كه بر حجيّت آن نصب دليل شده است و از آن در اصول به ادلّه ظنون خاصه نام مىبرند .
متن :
و إصرار الفاعل ، أو التارك فلو علم منه الإقلاعو الندم سقط الوجوب ، بل حرمو اكتفى المصنف في الدروس و جماعة في السقوط بظهور أمارة الندم .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
2 - فاعل منكر و تارك معروف بر فعل و ترك خود پافشارى داشته باشند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
بنابراين اگر از هركدام از فاعل يا تارك بدانيم قصد اعراض از رويه خود داشته و از آنچه نمودهاند نادم و پشيمان هستند وجوب اين تكليف ساقط مىشود بلكه حرام است .
مرحوم مصنف در كتاب دروس و جماعتى ديگر از فقهاء در سقوط وجوب به همين مقدار اكتفاء كردهاند كه علائم و نشانههاى پشيمانى در
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 127
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٢٧