لتأمرنّ بالمعروف و لتنهون عن المنكر او ليسلّطنّ اللّه شراركم على خياركم فيدعو خياركم فلا يستجاب لهم .
يعنى : هرآينه لازم است بمعروف امر و از منكر نهى نمائيد و در غير اين صورت خداوند قادر بدترين شما را بر نيكانتان مسلط مىنمايد كه از پس هرچه نيكان دعا و استغاثه كنند بهدف استجابت نرسد .
و اما اخبارى كه از طرق حضرات اهل بيت عصمت و طهارت عليهم السلام در اينباره وارد شده بقدرى است كه از كثرت آن پشت تاب حمل آن را نياورده و شكسته مىشود لذا طالبين مىتوانند به كتب شريفه احاديث همچون كافى و غير آن رجوع نمايند .
قوله : قولا او فعلا : يعنى امر بمعروف و دعوت به آن گاهى از طريق زبان و گفتار است همچون ارشادات تبليغى كه نوع مبلّغين و وعّاظ از اين طريق اين فريضه را بجاى مىآورند و زمانى بواسطه فعل و عمل صورت مىگيرد مانند اينكه در مجلسى ذكر قبايح شخصى مىشود و سامع براى اينكه عملا بگوينده بفهماند كه اين فعل قبيح است و نبايد آن را انجام داد گوشهاى خود را گرفته يا از مجلس خارج مىشود .
قوله : فى اصح القولين : اشاره است باينكه در دليل وجوب امر بمعروف دو قول است :
مرحوم فاضل تونى در حاشيه مخطوطه ايندو قول را به اين شرح نقل فرموده :
برخى از فقهاء وجوب امر بمعروف و نهى از منكر را بحسب عقل
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 120
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٢٠