پس اگر ايشان عبارت متن را اينطور مىفرمود :
لو مات بعد الاحرام و دخول الحرم .
هردو مورد را شامل مىشد چه آنكه وقوع موت بعد از احرام و دخول حرم در هر دو موضع صادق است .
سؤال
از عبارت مرحوم مصنف در اينجا حكم مورد مزبور نيز استفاده مىشود زيرا وقتى موت در حال احرام واقع شد و آن را موجب برائت ذمه قرار داديم قطعا و به طريق اولى اگر بعد از خروج از احرام اتفاق افتد حكمش چنين است زيرا مدت احرام و تعدد افعال در اين صورت از فرض اول بيشتر است .
جواب
مجرد اين معنا موجب حكم به برائت ذمه نمىشود و نميتوان از عبارت متن به اين تقرير حكم صورت مذكور را استفاده كرد زيرا چه بسا توهّم مىشود نفس تلبّس به احرام ممكن است در حكم به برائت ذمه دخيل باشد .
قوله : ظرف للموت لا للاحرام : يعنى ( بعد ) چون ظرف است متعلقش ( مات ) است نه ( محرما ) ، بنابراين معنا چنينست :
اگر فوتش در حال احرام بعد از دخول در حرم اتفاق افتاد
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 98
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٩٨