شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از نيّت نيابت اين است كه : قصدش اين باشد كه حج از طرف خود نيست بلكه نائب است البته چون اين مقدار از نيّت سبب تعيين منوب عنه نمىشود در حالى كه تعيين او واجب و لازمست لاجرم مرحوم مصنف تعيين وى را بعنوان شرط دوم متذكر شد .
لازم به يادآورى است در هر فعلى كه نيّت در آن لازم است تعيين منوب عنه نيز واجب مىباشد مانند احرام ، وقوف به عرفات و مشعر و اعمال منى و طواف و غيره .
و سپس در مقام انتقاد بعبارت مرحوم مصنف مىفرماين :
ايشان اگر تنها شرط دوم را ذكر و به آن اكتفاء مىفرمودند كافى مىبود و ذكر شرط اول چندان لزومى نداشت چه آنكه تعيين منوب عنه مستلزم قصد نيابت نيز مىباشد و همانطورى كه مرحوم مصنف در متن فرمود تعيين منوب عنه تنها در مقام قصد واجب است ولى از نظر تلفظ به آن نه مىتوان آن را واجب دانست و نه مستحب .
متن :
و إنما يستحب تعيينه لفظا عند باقي الأفعال ، و في المواطن كلها بقوله : اللهم ما أصابني من تعب ، أو لغوب ، أو نصب فأجر فلان بن فلان ، و أجرني في نيابتي عنه و هذا أمر خارج عن النية متقدم عليها ، أو بعدها .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
تعيين منوب عنه در لفظ در موقع قصد مستحب نيست و فقط استحباب آن موقعى است كه نائب افعال را مىخواهد به جاى آورد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 95
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٩٥