و بر زنان جايز است در مقابل صورت خود پردهايكه تا انتهاء بينى از جانب بالا را مستور مىكند آويزان نموده مشروط به اينكه اين پرده با صورتشان تماس پيدا نكنند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
حكم مذكور رأى مشهور بين فقهاء است ولى روايت وارده در اين باب از شرطى كه ايشان نموده و گفتهاند پرده نامبرده با صورت اصابت نكند خالى است و از اين گذشته حدى را كه ايشان ذكر نموده و فرمودهاند تا انتهاء بينى از جانب بالا بلندتر نباشد آن نيز دليل شرعى ندارد بلكه زيادتر از آن جايز و بدون منع است .
مترجم گويد :
هردو اشكال مرحوم شارح متين و در كمال صحّت است :
اما اشكال اول كه قيد عدم اصابت در اخبار نيست بعد از نقل آن صحت اين مدعى روشن و ظاهر مىگردد .
و اما اشكال دوم يعنى محدود نبودن جواز قناع تا خصوص طرف اعلاء بينى : اگرچه در روايت حلبى اين مضمون وارد شده و جواز اين فعل را تا اين حد مشروع نموده ولى دو روايت ديگر در اين باب وارد شده كه يكى تا ذقن ( چانه ) و ديگرى تا نحر ( گودى زير گلو ) آن را مشروع و تجويز نمودهاند بنابراين حق با مرحوم شارح است .
اما روايت حلبى :
مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 9 ص 129 به اين شرح نقل فرموده :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 304
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٠٤