شرح فارسى :
ل : مرحوم مصنف مىفرماين :
بر مردان ( و بفرموده شارح بلكه براى جنس مذكر اگرچه بحدّ بلوغ نرسيده باشد ) مستحب است تلبيه را با صداى بلند و رسا بگويند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
استحباب رفع صوت بتلبيه در چهار مورد است :
1 - در وقتى كه محرم در راه مدينه و پياده باشد .
2 - در غير اين راه باعم از اينكه سواره يا پياده باشد .
3 - در راه مدينه سواره باشد اما استحباب در وقتى است كه اسبش به بالاى ( بيداء ) برسد ( و آن تپهاى است در فاصله يك ميلى مسجد الشجره و در جانب چپ جاده واقع است ) .
4 - كسى كه براى حج تمتع از مكه محرم شده و در طى مسيرش نزديك به ( ابطح ) رسيد ( و آن وادى است بين مكه و منى و اصولا ابطح به سرزمينى اطلاق مىشود كه پست و بستر رودخانه و گذرگاه سيل باشد و چون اين وادى مسيل مكه است بدين جهت نامش را ابطح گذاردهاند ) .
ولى زنان و خواجهگان با صداى آهسته تلبيه را بگويند ولى در جائى كه مردان اجنبى صداى ايشان را نشنوند بلند گفتن نيز جايز است .
لازم به يادآورى است كه به فتواى غير مشهور كه مقارنه بين تلبيه و عقد احرام را واجب مىدانند تلبيهاى كه در اينجا ذكر شد غير از تلبيه وقت احرام مىباشد چه آنكه بين احرام و اين تلبيه قطعا
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 271
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٧١