بجاى اينكه اين شرط را بطور تصريح ذكر فرمايد اكتفاء نمود به اينكه بفرمايد تنها در خصوص زنان پوشيدن مخيط جايز است .
متن :
يأتزر بأحدهما ، و يرتدي بالآخر بأن يغطي به منكبيه ، أو يتوشح به بأن يغطي به أحدهما ، و تجوز الزيادة عليهما ، لا النقصان ، و الأقوى أن لبسهما واجب ، لا شرط في صحته ، فلو أخل به اختيارا أثم و صح الإحرام .
شرح فارسى :
مرحوم مصنف مىفرماين :
كيفيت پوشيدن دو جامه به اين است كه يكى را به عنوان ( مئرز ) و لنگ بكمر ببندند و ديگرى را همچون رداء به دوش بگيرند .
مترجم گويد :
جمله [ يأتزر باحدهما و يرتدى بالاخر ] حال است از فاعل [ لبس ثوبى الاحرام ] يعنى محرم .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از [ ارتداء ] اين است كه بوسيله جامه هردو شانههاى خود را بپوشانند .
و مىتوانند آن را به صورت [ توشّح ] يعنى حمايل كردن بطورى كه يكى از شانهها را بپوشاند قرار دهند .
سپس مىفرماين :
و زياده بر دو جامه نيز جايز است ولى كمتر از آن دو مشروع نمىباشد و حق اين استكه پوشيدن دو جامه خود از واجبات مستقله در احرام است نه آنكه شرط صحت آن باشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 265
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٦٥