فيه المحرم فلا يجوز أن يكون من جلد ، و صوف ، و شعر ، و و بر ما لا يؤكل لحمه و لا من جلد المأكول مع عدم التذكية ، و لا في الحرير للرجال ، و لا في الشاف مطلقا ، و لا في النجس غير المعفو عنها في الصلاة ، و يعتبر كونهما غير مخيطين ، و لا ما أشبه المخيط كالمخيط من اللبد ، و الدرع المنسوج كذلك ، و المعقود ، و اكتفى المصنف عن هذا الشرط بمفهوم جوازه للنساء .
شرح فارسى :
ح : مرحوم مصنف مىفرماين :
بر محرم واجب است دو جامه احرام را از جنسى بپوشد كه نماز خواندنش در آن جايز است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
در نتيجه بايد گفت جايز نيست جنس احرامى از پوست و پشم و موى و كرك حيوانات غير مأكول اللحم و نيز از جلد مأكول اللحمى كه تذكيه نشده است باشد چنانچه حرير نيز در خصوص مردان مشروع نيست و همينطور در جامههاى شفّاف كه بدننما هستند و البسه متنجّسى كه نجاست آن در نماز معفو نيست محرم شدن ممنوع است .
و سپس مىفرماين :
شرط است كه اين دو جامه دوخته يا عملى كه شبيه خياطت است همچون تنپوشى كه چوپانان از پشم به بدن مىنمايند در آن اعمال نشده باشد چنانچه زرهى كه بافته شده يا حلقههاى آن در هم گره خورده صلاحيّت براى احرامى ندارند .
قوله : و لا فى الشاف مطلقا : چه براى مردان و چه زنان
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 263
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٦٣