است منتهى اگر دومى عمره باشد مطلقا باطل است اما اگر حج باشد در صورتى كه قبل از سعى عمره آن را داخل كند باطل مىباشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
معناى ادخال يكى بر ديگرى اين است كه قبل از اكمال و اتمام اولى و فراغت از آن دومى را نيّت كرده و براى آن محرم شود ، پس از اين توضيح معلوم شد مطلق تحلّل و صرف محلّ شدن مقصود نيست زيرا ممكن است خروج از احرام حاصل بوده ولى عمل هنوز ناتمام باشد چنانچه در حج بعد از طواف النساء و خواندن دو ركعت نمازش از احرام خارج شده ولى به منظور بجا نياوردن مبيت بمنى عمل ناقص است حال در اين وقت اگر عمره را نيّت كرده و براى آن محرم شود احرامش واقع نشده و عمره لغو و باطل مىباشد .
ولى مرحوم مصنف بين عمره و حج از اين نظر فرق گذاشته و فرموده :
تداخل عمره بر حج مطلقا باطل است حتى اگر بعد از حصول احلال و خروج از احرام قبل از رفتن بمنى در ليالى تشريق ( يعنى شب يازدهم و دوازدهم و سيزدهم ) باشد .
ولى تداخل حج بر عمره اگر قبل از سعى عمره باشد آن نيز قطعا باطل است ولى اگر بعد از سعى و قبل از تقصير باشد حكمش در عبارت بعدى است كه در ذيل تشريح مىشود .
قوله : قبل اكمال تحلله من الاول : ضمير در [ تحلله ] به محرم راجع است .
قوله : و هو الفراغ منه : ضمير [ هو ] به اكمال تحلل و ضمير
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 216
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢١٦