مطلق بعد از نماز طواف لازم نموده بدون اينكه در آن اسمى از تجديد نيّت برده شده باشد و در واقع اگر نيّت معتبر و لازم ميبود جاى آن داشت كه اشارهاى به آن بشود و حال آنكه چنين نيست و اين خود دليلى است بر ضعف اعتبار تجديد نيّت .
قوله : ينبغى الفورية بها عقيبها : ضمير در [ بها ] به تلبيه و در [ عقيبها ] به صلوة الطواف راجعست .
قوله : بناء على ما ذكره المصنف : اين عبارت تعليل و قيد است براى اعاده نيّت نه [ لا يفتقر ] .
قوله : لا يعتبر بدونها : ضمير در [ بدونها ] بنيّت راجع است .
قوله : لعدم الدليل على ذلك : علت است جهت - [ لا يفتقر ] .
قوله : بل اطلاق هذا دليل على ضعف ذاك : مقصود از [ هذا ] دليلى است كه تلبيه را لازم نموده و از [ ذاك ] اعتبار تجديد نيّت مىباشد .
متن :
و لو أخلا بالتلبية صار حجهما عمرة و انقلب تمتعا و لا يجزئ عن فرضهما ، لأنه عدول اختياري .
شرح فارسى :
شارح ( ره ) مىفرماين :
در صورتى كه قارن و مفرد تلبيه را ترك كنند حجشان مبدل بعمره شده و عمره نيز بتمتع منقلب ميگردد در نتيجه چون تكليفشان قران و افراد بود اين عمل از فرضشان مجزى و كافى نيست و جهت عدم اجزاء اين است كه اختيارا از تكليف و وظيفهشان عدول نمودهاند
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 197
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٩٧