شرح فارسى :
مترجم گويد :
از اين عبارت تا ( مسائل ) مرحوم مصنف به برخى از احكام حج افراد و قران اشاره نموده و مىفرمايد :
9 - و در حج افراد نيّت معتبر است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از [ نيّت ] نيّت احرام است كه بواسطه نسك و اعمال مخصوص حاصل مىشود بنابراين مىتوان گفت در عبارت بعدى كه مرحوم مصنف فرموده ( و احرامه من الميقات ) اشاره است به وجوب احرام و ذكر اين عبارت كه مشتمل بر لزوم احرام است مجزى از نيّت بوده و به نظر مىرسد كه ديگر نيازى به اين نبود كه ايشان نيّت را جداگانه و عليحده بيان بفرمايند چنانچه در ساير افعال غير از احرام مرحوم مصنف صرفا اعمال را نام برده و اسمى از نيّت در آنها ياد ننموده است لهذا اين سؤال پيش مىآيد پس چطور نيّت احرام را جداگانه نام برده ولى در افعال و نسك ديگر چنين ننموده است مرحوم شارح در جواب اين سوال مقدر مىفرماين :
وجه اينكه خصوص نيّت احرام را ايشان ذكر فرمود اين استكه احرام ركن اعظم حج است چه آنكه از به دو نسك و اعمال استمرار داشته و يا بسيار بلكه با اغلب اعمال همراه و مصاحب است و از اين گذشته احكام آن نسبت باعمال ديگر بطور قابل توجهى فرق داشته و بيشتر مىباشد بلكه مىتوان گفت نفس احرام در حقيقت نيّت است پس با توجه به اين معنا بعيد نيست مقصود مصنف ( ره ) از نيّت همان احرام باشد و عبارت بعدى يعنى ( و احرامه من الميقات ) به منظور
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 176
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٧٦