1 - بگوئيم پول اضافه آمده بملك ايشان داخل مىشود و در صرف آن مختارند .
2 - ملتزم شويم كه بايد آن را صرف امور خيريه نموده و ثوابش را براى ميّت منظور كنند .
شارح ( ره ) هيچيك از دو احتمال را به طور مطلق نمىپذيرند بلكه تفصيل قائل شده و مىفرماين :
اگر مقدار اضافه آمده از به دو وصيّت و در همان اوان حيات موصى وافى به حج مستقلى نبوده احتمال اول متعين و در غير اين صورت يعنى بعدا بملاحظه بالا رفتن خرج نقصان پيدا نموده احتمال دوم صحيح است .
قوله : و الوجهان اتيان فيما لو قصر المعين اه :
شارح ( ره ) مىفرماين :
دو احتمال مذكور در دو مورد ديگر جاريست :
الف : در جائى كه موصى در وصيتنامهاش براى انجام يك حج مقدارى مال معين كرده باشد كه در وقت عمل به آن پول تعيين شده از اجرة المثل حج كمتر باشد .
ب : در موردى كه حج واجبى به عهده ميّت بوده و مجموع ماتركش وافى به قدر هزينه آن نباشد .
البته در اين دو مورد اخير اگر بتوانند با پول غير وافى كار نموده و بواسطه استنماء و زياد نمودن آن را به قدر اجرة المثل حج برسانند يا احتمال دهند كه اگر آن را كنار گذارده در فرصتى ديگر بتوانند با آن حجى انجام دهند لازم است اين كار را نموده و به دو احتمال سابق
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 134
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٤