قوله : بالمؤنة هنا : يعنى در ارباح مكاسب .
قوله : و مبدئها ظهور الرّبح : ضمير در [ مبدئها ] بمؤنه راجع است .
متن :
و يتخير بين تعجيل إخراج ما يعلم زيادته عليها ، و الصبر به إلى تمام الحول ، لا لأن الحول معتبر فيه ، بل لاحتمال زيادة المئونة ، و نقصانها ، فإنها مع تعجيله تخمينية .
شرح فارسى :
شارح ( ره ) مىفرماين :
مكلّف اگر قبل از پايان سال مقدار پسانداز و ذخيره خود را بداند مخيّر است قبل از انتهاء آن خمس را خارج نمايد يا صبر كند و پس از اتمامش آن را بدهد .
البتّه جواز صبر و مشروعيّت تأخير نه بخاطر اينست كه گذشتن سال در آن معتبر و شرط باشد بلكه به اين منظور است كه چون احتمال زياده و نقصان در هريك از مؤنه و پسانداز مىباشد لاجرم براى اينكه دوباره محتاج به محاسبه ديگر و پرداخت يا استفاده آن از مستحق نشود شارع مقدّس اين فرجه را براى او تجويز فرموده .
بنابراين مىتوان گفت پرداخت خمس قبل از به آخر رسيدن سال تخمينى و تقريبى است .
قوله : ما يعلم زيادته عليها : ضمير در [ عليها ] به مؤنه راجع است .
قوله : و الصّبر به : كلمه [ باء ] به معناى [ فى ] بوده و ضمير مجرورى به اخراج راجعست .
قوله : لا لانّ الحول معتبر فيه : ضمير در [ فيه ] باخراج عود مىكند .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 277
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٧٧