قصور عطاء از يك صاع مىباشد .
قوله : و مال اليه فى البيان : ضمير در [ اليه ] به وجوب راجع است .
قوله : بين صاع نفسه و من يعوله : يعنى اينكه برخى بين صاعى را كه از طرف خود و آنچه از جانب عيالات ميدهد فرق گذاردهاند صحيح نيست بلكه در اين حكم فرقى بين صاعى كه از طرف خود مىدهد با صاع از جانب عيالات نيست .
قوله : بل يبسط الموجود عليهم بحسبه : يعنى بحسب موجود قوله : و ان استحبّت : ضمير در آن به تسويه عود مىكند .
متن :
( و يستحب أن يخص بها المستحق من القرابة و الجار ) بعده ، و تخصيص أهل الفضل بالعلم و الزهد و غيرهما ، و ترجيحهم في سائر المراتب .
شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
مستحبّ است زكات فطره را به مستحقّين از اقرباء و همسايگان خود بدهد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
افضل اين است كه ابتداء اقربا و خويشاوندان را مقدّم كند و سپس همسايگان را و در بين اين دو گروه كسانى را كه صاحب فضل هستند بر غير ايشان ترجيح دهد مثلا عالم و زاهد را بر جاهل و غير زاهد تفضيل دهد به اين معنا كه تا ايشان هستند به غير زكات فطره را ندهد چنانچه مستحبّ است اگر به غير نيز خواست بدهد ساير مراتب ترجيح و تفضيل را مراعات كند مثلا به صاحبان فضل و زهد از نظر كميّت و مقدار بيشتر
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 218
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢١٨