و دليل مرحوم مفيد و ايشان در اين رأى آيه شريفه 103 از سوره توبه است كه مىفرمايد :
[ خذ من اموالهم صدقة تطهّرهم و تزكّيهم بها ] .
و در تقرير آن فرمودهاند :
مخاطب در اين آيه شريفه نفس شريف پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم است ، پس اخذ صدقه بموجب صيغه امر بر ايشان واجب است و ايجاب اخذ بر ايشان مستلزم است اعطاء بر مالكين واجب باشد چه آنكه در غير اين صورت ايجاب اوّل لغو و بيهوده مىشود و مقتضاى ادلّه نيابت اينست كه امام عليه السّلام و نائب ايشان نيز همچون شارع بوده و در اين حكم با او مساوى باشند .
سپس مىفرماين :
مشهور بين فقهاء اينستكه دفع ابتدائى واجب نيست بلكه مستحب مىباشد و در اصول ثابت استكه امر حقيقت در وجوب نيست بلكه دلالت بر طلب دارد و آن مشترك است بين وجوب و ندب .
قوله : و دفعها اليهم : ضمير مجرورى در [ دفعها ] بزكات راجع بوده و ضمير جمع در [ اليهم ] به امام عليه السّلام و ساعى و فقيه عود مىكند .
قوله : من تفريقها بنفسه : ضمير مؤنّث در [ تفريقها ] به زكات راجعست و ضمير در [ بنفسه ] به مالك عائد است .
قوله : لانّهم ابصر بمواقعها : ضمير در [ انّهم ] به امام عليه السّلام و فقيه و ساعى راجع بوده و ضمير در [ مواقعها ] بزكات راجعست .
قوله : و اخبر بمواضعها : يعنى مواضع زكات .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 179
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٧٩