اعاده كند زيرا زكات از عبادات است و نهى در آن موجب فساد مىباشد منتهى در دو صورت وى مىتواند از فقير تقاضاى استرداد عين مال را بكند :
الف : در جائى كه عين مال هنوز باقيست و مستحق آن را صرف نكرده .
ب : در موردى كه اگرچه تلف شده ولى مستحق به واقع امر مطّلع بوده و مىدانسته كه دفع مال به وجه شرعى صورت نگرفته است لذا چون نمىبايست تصرّف در آن مىكرد لاجرم تصرّفش عدوانى بوده و ضامن مال مىباشد .
قوله : و يجب دفعها : يعنى دفع زكات .
قوله : بنفسه او بساعيه : ضميرهاى مجرورى به امام عليه السّلم راجع بوده و جار و مجرور متعلّق است به [ الطّلب ] .
قوله : لوجوب طاعته مطلقا : يعنى طاعت امام عليه السّلام چه در اين امر و چه در غير آن .
قوله : و كذا يجب دفعها : يعنى دفع زكات .
قوله : لو طلبها بنفسه او وكيله : ضمير در [ طلبها ] به فقيه و ضمير مفعولى به زكات راجعست .
قوله : لانّه نائب الامام : ضمير در [ لانّه ] به فقيه راجعست .
قوله : كالسّاعى : يعنى همانطوريكه [ ساعى ] نائب مىباشد .
قوله : بل الاقوى : يعنى بلكه نيابت فقيه اقوى از ساعى است .
قوله : و فرّقها بنفسه : ضمير مؤنّث به زكات راجعست .
قوله : مع بقائها : يعنى بقاء زكات .
متن :
( و دفعها إليهم ابتداء ) من غير طلب ( أفضل ) من
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 177
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٧٧