بابت نفقه خود نمىتواند از معيل مال زكات را اخذ نمايد .
و در ذيل شرط دوّم مىفرماين :
در صورتى كه سهم سادات وافى براى مصارف ايشان نباشد مىتوانند از زكات به قدر رفع حاجت بردارند و اگر امر دائر شد بين گرفتن زكات از هاشمى ديگرى يا استفاده نمودن از سهم سادات چون هردو مال با هم مساوى مىباشند بنابراين وى مخيّر است بين استفاده از هريك ، ولى افضل اينست كه از خمس استفاده كند چه آنكه به زكات اجمالا اطلاق ( اوساخ ) نمودهاند اگرچه اين اطلاق در جائيست كه دهنده زكات غير هاشمى باشد ولى با قطع نظر از معطى مال ، زكات متّصف به اين نام مىباشد و بديهى است كه نفوس عاليه طبعا كراهت دارند از اوساخ اموال ( چرك اموال ) استفاده كنند .
بعضى از فقهاء فرمودهاند :
در مواردى كه هاشمى از زكات غير هاشمى جايز است استفاده كند تنها به قدر قوت يك روز و يك شب بايد اخذ كند و حق تجاوز از اين مقدار را ندارد مگر اينكه حاجتش به اين مقدار دفع نشود مثل اينكه يقين دارد در روز بعد از سهم سادات يا زكات هاشمى به دستش نمىرسد و حالش همچون امروز مىباشد كه در اين صورت حقّ گرفتن بيش از قوت يكروز و يكشب را دارد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
احكامى كه تا به اينجا گفته شد و گفتيم بر سادات حرامست از زكات استفاده كنند مگر در موارد مخصوصه ، مربوطه به زكات واجب بود ولى صدقات و زكوات مستحبّه چنين حكمى نداشته و اخذ آنها بر سادات حرام
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 173
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٧٣