على وجهها بحسب معتقده و الفرق أن الزكاة دين و قد دفعه إلى غير مستحقه و العبادات حق اللَّه تعالى و قد أسقطها عنه رحمة كما أسقطها عن الكافر إذا أسلم و لو كان المخالف قد تركها أو فعلها على غير الوجه قضاها و الفرق بينه و بين الكافر قدومه على المعصية بذلك و المخالفة لله بخلاف ما لو فعلها على الوجه كالكافر إذا تركها .
شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
اهل خلاف ( اهل تسنّن ) اگر زكوات خود را به همكيشان خود بلكه بهر غير مستحقّى بدهند و بعد مستبصر شده و تشيّع را اختيار نمودند بايد زكاتهاى داده شده را اعاده كنند ولى عبادات ديگر همچون نماز و روزه و امثال اينها را اگر بر طبق عقيده خود به جاى آورده باشند بعد از استبصار اعاده ندارد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
فرق بين زكات و عبادات ديگر اينست كه زكات دين و حقّ مالى بوده و لازمست آن را به صاحب دين كه مستحقّ شرعى باشد داد و بديهى است اگر به غير صاحبش داده شود ذمّه همچنان مشغول بوده و لاجرم اعاده آن واجب است ولى عبادات حقّ خداوند متعال مىباشند و بعد از استبصار تفضّلا و از روى لطف و مرحمتش اعاده را اسقاط نموده چنانچه كافر بعد از اختيار اسلام تمام عبادات واجبه از او ساقط شده و گويا تازه مكلّف به آنها شده است .
فرع
اگر سنّى اصلا زكات نداد يا آن را بر غير وجه شرعى پرداخت نمود قطعا قضاى آن لازم و واجب است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 169
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٦٩