قربات و امورى كه موجب نزديكى بندهگان به حضرت احديّت شوند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
تفسيرى كه مرحوم مصنّف براى [ سبيل اللّه ] نموده و آن را اختيار كرده است اصحّ قولين مىباشد چه آنكه سبيل اللّه از نظر لغت طريق به سوى حضرتش باشد و مقصود از آن راه به بهشت و طريق به ثواب و اجر او جلّت عظمته است .
و دليل بر اين تأويل آنست كه اشغال مكان و حلول در حيّز به ملاحظه اينكه از صفات جسم و جسمانيّات است بر حق تعالى مستحيل بوده لاجرم مراد از طريق به سويش تفسيرى است كه گذشت ، بنابراين هرچه سبب نيل به رضاى حضرتش باشد تحت عنوان مزبور داخل است مانند ساختن مساجد ، كمك به محتاجين و رسيدگى به مستمندان ، اصلاح بين مسلمين ، به پا داشتن نظام علم و رسوم دينى و امثال اين امور .
البتّه شايسته است كه اطلاق حكم مزبور مقيّد شود به جائى كه در آن از زكات به شخص غنى و بىنيازى كه داخل در اصناف و مصارف زكات نيست كمك نشود زيرا طبق بعضى از اخبار وارده دادن صدقه به شخص غنى جايز نيست و عموم اين عبارت شامل مورد بحث نيز مىشود .
بعضى از فقهاء سبيل اللّه را صرفا به جهادى كه در زمان غيبت امام عليه السّلام مشروع است اختصاص دادهاند و آن دفاع از حريم اسلام و مسلمين است .
ولى حق همان تفسير اوّل مىباشد چنانچه بر طبقش روايت نيز وارد شده است .
مؤلف گويد :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 155
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٥٥