يبلغه ابن سبيل على الأقوى ( و منه ) أي من ابن السبيل ( الضيف ) بل قيل : بانحصاره فيه إذا كان نائيا عن بلده و إن كان غنيا فيها مع حاجته إلى الضيافة و النية عند شروعه في الأكل و لا يحتسب عليه إلا ما أكل و إن كان مجهولا .
شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
8 - مورد هشتم از مصارف زكات ابن سبيل است و آن كسى استكه در غير شهر خود از ادامه سفر عاجز مانده ، و به فرض اگر در شهر خويش نيز ثروتمند و غنىّ هم باشد باز از اين وجه شرعى مىتوان بوى كمك كرد و غناء و ثروتش مانع از آن نيست البتّه مشروط به اينكه در شهر قربت قادر بر تعويض اموالش نباشد .
شارح ( ره ) در توضيح تعويض مىفرماين :
مثل اينكه بعضى از اموالش را در شهر غربت بتواند بفروشد و پولش را دريافت كند و متاع را در شهر خود تسليم نمايد يا به پشتوانه ثروتى كه دارد بتواند فعلا قرض كند يا غير اين دو از انحاء معاوضه .
پس در صورتى كه شخصى از هر گونه امكانات نامبرده عاجز ماند جايز است از مال زكات از حيث مأكول و ملبوس و مركوب تا حدّ شأنش به وى كمك كرد تا بعد از رفع حاجت به شهر خويش برسد يا به محلّى كه مىتواند بعوض اموالش مالى تهيّه كند كه از آنجا به بعد دادن زكات به وى مشروع نبوده فلذا او را از آن منع مىكنند .
ناگفته نماند كه اگر از اموال زكات مقدارى نزد ابن سبيل باقيمانده باشد بعد از بر طرف شدن احتياجش لازمست آن را اگرچه از مأكولات باشد به مالك يا وكيل وى برگرداند و در صورت دسترسى نداشتن به
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 158
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٥٨