قوله : و لا يتمكّنون من القضاء : يعنى از پرداخت بدهى متمكّن نيستند .
قوله : و انفقوه فى معصية : ضمير مفعولى در [ انفقوه ] به [ دين ] راجعست .
قوله : ان كانوا منهم : ضمير جمع در [ كانوا ] به غارمين و در [ منهم ] به فقراء راجعست .
قوله : ان اشترطناها : يعنى اگر توبه از گناه را در جواز دفع زكات شرط دانستيم .
متن :
( و المروي ) عن الرضا عليه السلام مرسلا ( أنه لا يعطى مجهول الحال ) فيما أنفق هل هو في طاعة أو معصية ، و للشك في الشرط ، و أجازه جماعة حملا لتصرف المسلم على الجائز ، و هو قوي .
شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
در روايت مرسلهاى از حضرت ثامن الحجج وارد شده :
بدهكارى كه معلوم نيست آيا پول قرض شده را در طاعت صرف كرده يا در معصيت از زكات ممنوع است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
پس مدرك اين حكم دو دليل است :
الف : روايت مزبور .
ب : شرط جواز اعطاء زكات به غارمين اين است كه آن را بابت صرف در معصيت به عهده نگرفته باشند و چون اين شرط در مورد بحث مشكوك است لاجرم مشروط نيز مشكوك و غير معلوم مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 148
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٤٨