قوله : مع تعذر المستحق مطلقا : يعنى تمام مستحقّين ديگر اگر معدوم بودند .
قوله : و معه من سهم سبيل اللّه : ضمير در [ معه ] به مستحق راجع است يعنى با بودن مستحقّ ديگر اگر بخواهند عبيد را خريده و آزاد نمايند لازمست از سهم سبيل اللّه به اين كار مبادرت ورزند .
قوله : ان جعلناه كلّ قربة : ضمير منصوبى در [ جعلناه ] به سبيل اللّه عود مىكند .
متن :
( و الغارمون و هم المدينون في غير معصية ) و لا يتمكنون من القضاء فلو استدانوا و أنفقوه في معصية منعوا من سهم الغارمين ، و جاز من سهم الفقراء إن كانوا منهم بعد التوبة ، إن اشترطناها ، أو من سهم سبيل اللَّه .
شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
6 - مورد ششم مصرف زكات [ غارمين ] است و مراد از آن در اينجا كسانى هستند كه بدهكار بوده و بدهى آنها بابت صرف در معصيت نباشد شارح ( ره ) مىفرماين :
شرط ديگر آنست كه قادر بر پرداخت قرض نباشند ، بنابراين در صورتى كه قرض كنند و آن را صرف در معصيت نمايند يا در غير معصيت خرج كنند ولى متمكّن از پرداخت آن باشند از سهم غارمين ممنوع بوده ، ولى مىتوان از بابت فقر به آنها زكات داد مشروط به اينكه اين عنوان به آنها صادق بوده و علاوه بر اين از معصيت قبل توبه نيز كرده باشند چنانچه مىتوان از باب سبيل اللّه به آنها كمك كرد البتّه اگر سبيل اللّه را تفسير به مطلق قربت نموديم .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 147
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٤٧