را بطور ترديد مطرح ساخته است .
فرع
شارح ( ره ) مىفرماين :
كسى كه واجب النّفقه ديگرى است در صورتى كه معيل نفقه او را بدهد غنى بوده و از باب زكات بوى نمىتوان كمك كرد ولى در غير اين صورت اگر عاجز از كسب و تحصيل نفقه خويش باشد فقير بوده و مستحق زكات است .
بنابراين فرزند فقير در صورت انفاق پدر يا بالعكس پدرى كه فقير باشد با انفاق فرزند هركدام غنى محسوب مىشوند .
قوله : اللائق بحاله : ضمير مجرورى در [ بحاله ] به ذو الصّنعة راجعست .
قوله : و الضّيعة : بفتح ضاد و سكون ياء يعنى زمينى كه غلّه فراوان در آن برآمده باشد .
قوله : من العقار : بكسر عين مطلق زمين را مىگويند اعمّ از اينكه غلّه در آن بالا آمده يا خالى از آن باشد .
قوله : اذا نهضت بحاجته : ضمير در [ نهضت ] به كلّ واحد من الصّنعة و الضّيعة راجع بوده و ضمير مجرورى در [ حاجته ] به كلّ واحد من ذى الصّنعة و ذى الضّيعة عود مىكند .
قوله : و قيل يعتبر الاصل : يعنى اگر شخص بواسطه اصل صنعت وضيعه غنى محسوب شد از دادن زكات بوى بايد خوددارى نمود .
قوله : جاز له تناولها : ضمير در [ له ] به مشتغل عن الكسب
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 134
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١٣٤