شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
3 - با بودن مستحق در شهر نمىتوان زكات را به شهرهاى ديگر برد مگر منحصرا در صورت نبودن مستحق .
شارح ( ره ) مىفرماين :
در اين وقت جايز است زكات را بشهرهاى ديگر نقل داد مشروط به اينكه رعايت الاقرب فالاقرب را بكنند ، پس با بودن فقير در شهر نزديكتر نقلش به بلد بعيد جايز نيست مگر اينكه اگر مال را به شهر دور تر ببرند محفوظ تر است چه آنكه در بلد نزديك خوف ضايع شدن يا به دست ظالم غاصب ممكن است بيافتد كه در اين فرض نقل به آن جايز است .
البته اجرت و هزينه نقل را مالك و مزكّى بايد بپردازد .
مصنّف ( ره ) مىفرماين :
در صورتى كه نقل زكات به غير بلد مال جايز نيست مثل موردى كه در شهر مستحق باشد و معذلك آن را از شهرى به شهر ديگر برده و تلف شود اگرچه بدون تفريط باشد ضامنست و امّا اينكه مرتكب معصيت نيز شده يا نه دو قول است :
شارح ( ره ) مىفرماين :
اجود القولين اين است كه بگوئيم مرتكب معصيت نشده و آن مختار مصنّف ( ره ) در كتاب دروس است و دليل آن هم صحيحه هشام از امام صادق عليه السلام است .
مؤلف گويد :
روايت مزبور را مرحوم صاحب وسائل در ج 6 ص 195 به اين شرح
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 117
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص١١٧