بودن امام جماعت است كه بر غير خود تقدّم دارد ولى به ملاحظه اينكه دليل صالح و صحيحى كه مقتضى ترجيح آن بر غير باشد در دست نيست مرحوم مصنّف از ذكر آن در اين كتاب خوددارى فرموده ولى در كتاب دروس آن را از جمله مرجّحات بعداز افقه قرار داده .
و بعضى ديگر از فقهاء بعد از تساوى در جميع مرجّحات نامبرده [ اتقى ] و [ اورع ] را ذكر كرده و فرمودهاند اگر در اين مرجّح نيز با هم مساوى بودند كار بقرعه مىكشد .
مرحوم مصنّف در كتاب دروس قروعه را بعد از اصبح وجها ذكر فرموده است .
و سپس مىفرمايد :
البتّه بعضى از مرجّحات مذكور از نظر مدرك و مستند داراى ضعف بوده و صرفا شهرت فتوائى دارد .
قوله : لو تشاحّوا : يعنى اگر با هم منازعه كردند .
قوله : و هو اجود اداء : ضمير [ هو ] به اقرء راجعست .
قوله : و معرفة احكامها : يعنى احكام قرائت .
قوله : و محاسنها : يعنى محاسن قرائت .
قوله : و ان كان اقل حفظا : كلمه [ ان ] وصليّه بوده و ضمير در [ كان ] به اقرء راجعست .
قوله : و ان تساووا فيهما : ضمير در [ فيهما ] به قرائت و حفظ راجعست .
قوله : فان تساووا فيها فالافقه : ضمير در [ فيها ] به احكام صلوة راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 488
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٨٨