دوّم كسى است كه قادر بر تلفّظ حرف ( فاء ) نباشد .
و امّا كسى كه آفت زبانى او بحدّى نباشد كه نتواند حرفى را ادراك كند يا آن را به حرف ديگر تبديل نمايد يا براى اداء آن مجبور به تكرار باشد بلكه فى الجمله نقصى در زبانش هست امامتش براى كسى كه از آن مقدار نقص خالى است مكروه مىباشد نه حرام .
قوله : لا يؤّم النّاقص فيها : ضمير در [ فيها ] بمراتب راجعست
قوله : انفرد المأموم الكامل حينئذ : يعنى حين ان ينوى الانفراد .
قوله : ان لم يمكن استخلاف بعضهم : يعنى بعض المأمومين
قوله : او ابعاضهما : يعنى ابعاض حمد و سوره .
قوله : من يحسن ذلك كلّه : كلمه [ يحسن ] يعنى بلد باشد و مشاراليه [ ذلك ] حمد و سوره و اوصاف ايندو مىباشد از قبيل رعايت تشديد و غير آن .
قوله : و يجوز مثله : ضمير در [ مثله ] به امّى راجعست .
قوله : مع تساويهما فى شخص المجهول : ضمير تثنيه در [ تساويهما ] به امام و مأموم راجعست .
قوله : و عجزهما عن التّعلّم : يعنى عجز امام و مأموم .
قوله : او اتمّ منهما : يعنى من الامام و المأموم .
قوله : و لو اختلفا فيه : ضمير در [ اختلفا ] به امام و مأموم و در [ فيه ] به مجهول راجعست .
قوله : لم يجز : يعنى اقتداء جايز نيست .
قوله : و ان نقص قدر مجهول الامام : كلمه [ ان ] وصليّه است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 481
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٨١