و سپس مىفرماين :
اگر در اثناء نماز عارضه نقص بر امام پيش آمد بر مأموم كامل است ابتداء خليفه و نائبى براى امام نصب نموده و بقيّه نماز را با وى بخواند و در صورت عدم امكان اين امر واجب است قصد فرادى كند .
2 - امامت امّى براى قارى .
شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از [ امّى ] كسى است كه حمد و سوره يا ابعاض اين دو را نيكو نمىداند اگر چه در اداء يك حرف و يا ابراز تشديد و وصفى از اوصاف واجبه كلمات همچون ادغام لازم عاجز باشد و از [ قارى ] كسى است كه به تمام اين امور عالم و مسلّط باشد .
ناگفته نماند كه امامت [ امّى ] براى امّى ديگرى همچون خودش اجمالا جايز است .
چه آنكه در اين فرض صورى متصوّر است كه در بعضى از آنها امامت او جايز و در بعضى ديگر مشروع نيست .
امّا صور مشروعه :
الف : هردو از اداء كلمه معيّنى عاجز باشند .
مثلا دو كلمه [ صراط ] و [ الضّالين ] را بعينه هردو تا قادر بر اداء نيستند .
ب : هردو در عين كلمهاى عاجز بوده ولى امام علاوه بر آن در كلمه ديگرى عاجز است كه مأموم بر آن قادر مىباشد بنابراين مقدار عجز مأموم كمتر از او است ولى هردو بملاحظه تنگى وقت از تعلّم عاجز بوده و از طرفى قارى كه از آنها اكمل باشد در بين نباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 479
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٧٩