اگر چه ما عبارت مصنّف ( ره ) را ابتداء بر فرض اوّل فقط تطبيق نموديم ولى ممكن است بگوئيم :
اطلاق عبارت شامل فرض دوّم نيز مىشود .
قوله : استناب هو : ضمير [ هو ] به امام راجعست .
قوله : و كذا لو تبيّن كونه خارجا ابتداء : ضمير در [ كونه ] به امام راجعست يعنى امام در اثناء نماز فهميد كه از ابتداء نماز اهليّت نداشته مثلا بدون طهارت به نماز ايستاده .
قوله : شمول المخرج فى العبارة لهما : ضمير [ لهما ] به دو صورت ذيل راجعست .
1 - در اثناء از اهليّت خارج شود .
2 - از ابتداء خارج بوده باشد .
متن :
( و يكره الكلام ) للمأموم و الإمام ( بعد ) قول المؤذن : ( قد قامت الصلاة ) ، لما روي أنهم بعدها كالمصلين .
شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
15 - بعد از اينكه مؤذّن جمله ( قد قامت الصّلاة ) را گفت بر هريك از امام و مأموم صحبت نمودن كراهت دارد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
دليل اين حكم روايتى است كه حكم نموده باينكه حاضرين در جماعت بعد از اداء جمله مزبور بمنزله نمازگذار و مشتغلين بعبادت هستند و همانطورى كه مصلّى در اثناء نماز نبايد تكلّم كند ايشان نيز به لحاظ شباهت به او مكروه است سخن بگويند .
مؤلف گويد :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 473
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٧٣