خداوند متعال به عدد مخالفين در جماعت مزبور او را از آمرزش خود محظوظ و ذو نصيب نموده و حسنات ايشان را براى وى منظور مىفرمايد چنانچه اين مضمون از مولانا الصّادق عليه الصّلاة و السّلام نقل شده .
مؤلف گويد :
روايت مزبور را مرحوم صاحب وسائل در ج 5 ص 385 به اين شرح نقل فرموده :
محمّد بن الحسن باسنادش ، از حسين سعيد ، از هيثم بن واقد ، از حسين ( حسن ) بن عبد اللّه الارجائى ، از ابى عبد اللّه عليه السلم قال من صلّى فى منزله ثمّ اتى مسجدا من مساجدهم فصلّى فيه خرج بحسناتهم
قوله : لكونه مخالفا : ضمير در [ لكونه ] به من موصوله راجعست .
قوله : ان لم يكن وقع منهما : يعنى از اذان و اقامه .
قوله : ما يجزئ عن فعله : يعنى فعل مأموم .
قوله : اذا سمعه : ضمير فاعلى به مأموم و ضمير مفعولى به [ ما يجزئ عن فعله ] راجعست .
مؤلف گويد :
مرحوم ملا احمد تونى در حاشيه مخطوطه مىفرماين :
عبارات اصحاب در اين مقام چنين است كه امام جماعت در صورتى كه اذان شهر را بشنود مىتواند به همان اكتفاء نموده و نماز را بخواند و از ظاهر كلماتشان استفاده مىشود كه در اين حكم فرقى بين امام و شخص منفرد نيست .
قوله : او مطلقا : يعنى ولو اينكه اذان بلد نباشد .
قوله : فان سبقه الامام بقراءة السّورة : ضمير مفعولى در [ سبقه ]
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 476
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٧٦