شارح ( ره ) مىفرماين :
اگر مأموم در اثناء نماز مطلّع شد كه امام بواسطه بعضى از امور همچون فسق يا كفر و يا محدث بودن صلاحيّت براى امامت ندارد لازمست بلا فاصله قصد انفراد كند .
سپس مىفرماين :
حصول اين علم يا قبل از قرائت امام است و يا در اثناء و يا بعد از اتمام آن و حكم هركدام از اين تفاصيل همان است كه در بحث عروض مانع گفته شد .
و اگر بعد از فراغ نماز مطّلع شد كه امام براى امامت صلاحيّت ندارد نمازش صحيح و على الاصح اعاده آن لازم نيست نه در وقت و نه در خارج وقت .
و دليل اين حكم آنست كه مأموم به اعتقاد خودش او را عادل ميدانسته فلذا امتثالا لامر شارع با او نماز خوانده و بملاحظه مجزى بودن امتثال اعاده بر وى لازم نيست .
بعضى از فقهاء فرمودهاند :
اگر مأموم در وقت بعدم صلاحيّت مطلّع شد اعاده لازم و در صورتى كه در خارج وقت به آن علم پيدا كرد قضاء نمازش لازم نيست .
زيرا شرط صحّت جماعت كه متّصف بودن امام بشرائط اقتداء باشد حاصل نبوده لاجرم نمازش باطل و اعاده لازمست .
شارح ( ره ) در جواب مىفرماين :
اوّلا : قبول نداريم كه شرط حاصل نبوده زيرا كه شرط واقعى لازم نيست بلكه حصول شرط به اعتقاد مأموم كافى است و پرواضح استكه شرط
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 471
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٧١