براى نماز خود گفته و به اذان و اقامه امام اعتناء و اكتفاء ننمايد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اين در صورتى است كه اذان يا اقامهاى كه از فعل وى مجزى باشد واقع نشود پس در صورت وقوع آن مثل اذان شهر زمانى كه آن را بشنود يا مطلق اذان مشروط به اينكه صدا به گوش وى برسد مىتواند به همان اذان و اقامه اكتفاء نموده و تنها به ادامه نماز بپردازد .
مصنّف ( ره ) مىفرماين :
اگر مصلّى مزبور بواسطه خوف فوت واجبى از واجبات نماز نتوانست اذان يا اقامه را بگويد تنها جمله ( قد قامت الصّلوة ) را دو بار گفته و فصول بعد آن را بگويد و به نماز بايستد تا مخالفت صورى حاصل نشود و بدين وسيله اهل خلاف متوجّه وى بشوند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
بعد از اينكه وى به صورت جماعت ولى حقيقتا منفردا وارد نماز شد اگر امام جماعت قبل از اينكه وى سوره را بخواند به ركوع رفت او نيز متابعت كرده و سوره در اينجا ساقط است امّا اگر قبل از خواندن فاتحة الكتاب يا اتمام آن امام به ركوع رفت حكم اين است كه بقدرى فاتحه را بخواند كه امام را بتواند در حدّ ركوع درك كند و ما بقى از آن ساقط است .
ولى اگر عكس شد يعنى او از امام سبقت گرفت ، وظيفه او اينستكه تا امام بوى ملحق شود مستحبّ است تسبيح يعنى سبحان اللّه بگويد تا امام به ركوع رود و سپس او نيز به ركوع وارد شود پس در صورتى كه چنين عملى را انجام دهد و به اين نحو تقيّه كند و حفظ نفس خويش نمايد
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 475
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٧٥