مقصود از نهى : نهى وارد در روايتى است كه صاحب وسائل آن را در ج 5 ص 402 به اين شرح نقل مىكند :
از محمّد بن الحسن ، از بنان بن محمّد ، از پدرش ، از ابن المغيرة از سكونى ، از مولا نا الصّادق ، از پدر بزرگوارش عليهما السّلام قال :
لا يؤّم صاحب التيمّم المتوضّئين ، و لا يؤّم صاحب الفالج الاصحّاء
قوله : للنّهى عنه : ضمير در [ عنه ] به ابرص راجعست .
قوله : و عمّا قبله : مقصود از ما قبل ابرص ، اجذم مىباشد .
قوله : للنّهى كذلك : يعنى همانطورى كه از امامت ابرص و اجذم نهى وارد شده از امامت شخصى هم كه حدّ خورده نهى وارد شده
قوله : و سقوط محلّه من القلوب : مقصود از [ محلّه ] اعتبار و موقعيّت وى مىباشد .
قوله : سكّان البادية : مقصود از [ باديه ] بيابان و صحراء مىباشد .
قوله : بعده عن مكارم الاخلاق الخ : ضمير در [ بعده ] به اعرافى راجع است .
قوله : و محاسن الشيم : كلمه [ شيم ] بكسر شين و فتح ياء جمع [ شيمه ] با [ شئمه ] به معناى خوى و خلق و عادت مىباشد .
قوله : و يمكن ان يريد به : ضمير در [ يريد ] به مصنّف ( ره ) و ضمير مجرورى در [ به ] به اعرابى راجعست .
قوله : منهم : يعنى از اعراب .
قوله : عرف ذلك : مشاراليه [ ذلك ] تفاصيل احكام است .
قوله : مع وجوبها عليه : ضمير در [ وجوبها ] به مهاجرت و
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 465
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٦٥