شارح ( ره ) سپس مىفرماين :
محتمل است مقصود از اعرابى كسى باشد كه بآداب اسلام و تفاصيل احكام مطّلع و آشنا نباشد چنانچه مراد از اعراب در آيه شريفه ( 97 ) از سوره ( توبه ) كه مىفرمايد :
[ الاعراب اشدّ كفرا و نفاقا ] ، همين معنا است .
و ممكن است منظور از آن كسى باشد كه تفاصيل و آداب مزبور را به خوبى نداند ولى با اينكه بر وى واجب بوده كه از بلاد شرك و كفر به بلاد اسلامى هجرت كند آن را ترك نموده و بديهى است كه منع از امامت اين شخص جهتش آن است كه وى به لحاظ اخلال به واجبى از واجبات از عدالت ساقط شده چنانچه وجه عدم صلاحيّت اعرابى به معناى قبلى اينست كه با اينكه تعلّم واجبات بر او لازم بوده درصدد آن بر نيامده و بدين وسيله تارك واجب شده و در نتيجه از عدالت به كنار مانده است .
ه : متيمّم براى متطهّر به آب اعمّ از اينكه با وضوء باشد يا با غسل .
شارح ( ره ) مىفرماين :
دليل كراهت دو چيز است :
1 - از امامت شخص مزبور در مورد نامبرده نهى شده .
2 - امام به لحاظ تيمّم طهارتش ناقص و مأموم كامل مىباشد و امامت ناقص ولو از جهتى از جهات بوده براى كامل اگر چه باعتبارى از اعتبارات باشد داراى حزازت و منقصت بوده و در لسان فقهاء از آن به كراهت تعبير مىكنند .
مولف گويد :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 464
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٦٤