قوله : و لو عاد بطلت : ضمير در [ عاد ] به مأموم راجعست و ضمير در [ بطلت ] به صلوة عود مىكند ، يعنى اگر تارك را مكلّف كنيم فعلى را كه جلوتر از امام به جاى آورده دوباره بعد از امام انجام دهد نمازش باطل مىشود زيرا اين فعل از مصاديق زيادى عمديّه مىباشد .
متن :
( و يستحب إسماع الإمام من خلفه ) أذكاره ، ليتابعه فيها و إن كان مسبوقا ، ما لم يؤد إلى العلو المفرط فيسقط الإسماع المؤدي إليه .
شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
8 - بر امام مستحبّ است صدايش را به كسانى كه در دنبالش نماز مىخوانند بشنواند .
شارح ( ره ) مىفرماين :
بر امام مستحبّ است كه اذكار را به گوش مأمومين برساند تا آنها از وى متابعت نمايند اگر چه مأموم مسبوق و امام سابق باشد مثل اينكه امام در ركعت دوّم و مأموم در ركعت اوّل است و حاصل آنكه در اينحكم بين مسبوق بودن مأموم يا غير آن فرقى نيست .
سپس مىفرماين :
استحباب اسماع تا حدّى است كه صداى امام به علوّ مفرط نرسد پس اگر مأموم فاصلهاش با امام بقدرى زياد است كه رساندن صدا بگوشش مستلزم بلندى غير متعارف مىباشد در اينجا استحباب مزبور از امام ساقط است .
قوله : اذكاره : ضمير مجرورى به امام راجعست .
قوله : ليتابعه فيها : ضمير فاعلى به مأموم و ضمير مفعولى به
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 458
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٥٨