تدارك نموده و خود را متابع امام قرار دهد و در صورتى كه سبقت گرفتنش از امام از روى عمد باشد مرتكب عصيان شده و وظيفهاش اين است كه در همان حال درنگ نموده تا امام به او ملحق شود و از آن پس نماز را به متابعت امام ادامه دهد .
اشكال
فعلى كه مأموم قبل از امام عدمدا مرتكب شده منهى عنه مىباشد بدليل اينكه در اين فعل عاصى شمرده شده پس در نتيجه فعل مزبور محرّمست و قطعا فعل حرام در نماز مبرء ذمّه نبوده و باعث خروج مكلّف از عهده تكليف نيست و اگر بگوئيم دو مرتبه آن را به جهت حصول متابعت اعاده نمايد مستلزم زيادى عمديّه است و آن نيز محذور ديگرى است در نتيجه بايد بگوئيم سبقت عمدى در افعال نماز را باطل مىكند .
جواب
شارح ( ره ) از اين اشكال اينطور جواب مىدهند :
نهى بذات فعل تعلّق نگرفته تا فاسد باشد و محذور نامبرده لازم آيد بلكه نهى بملاحظه ترك متابعت است و آن نه جزء صلوة است و نه نفس آن فلذا نماز صحيح است چون امر واجبى را ترك نموده عاصى شمرده شده است و در نتيجه بايد ملتزم شد به اينكه بخواهد فعل مزبور را به جهت حصول متابعت اعاده كند نمازش باطل مىشود .
و امّا اگر كسى كه از روى فراموشى بر امام سبقت گرفته و گفتيم به لحاظ وجوب متابعت لازمست فعل نامبرده را اعاده كند اگر اعاده نكرد در بطلان و عدم بطلان نمازش دو قول است ولى حقّ اين است كه نمازش باطل نيست فقط عاصى مىباشد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 455
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٥٥