و امّا اگر كسى به ظنّ اينكه امام فعلى را بجاى آورده به قصد متابعت آن را انجام داد و پس از آن معلوم شد كه اشتباه كرده حكم وى همچون ناسى است .
ولى اگر كسى از روى جهل به مسئله يا جهل به موضوع بر امام سبقت گرفت حكمش مانند عامد است .
قوله : ان لا يتقدّمه فيها : ضمير فاعلى در [ لا يتقدّمه ] به مأموم و ضمير مفعولى به امام راجع بوده و ضمير مجرورى در [ فيها ] به افعال راجعست .
قوله : بل امّا ان يتأخّر عنه : ضمير فاعلى در [ يتأخّر ] بمأموم و ضمير مجرورى در [ عنه ] به امام عود مىكند .
قوله : و هو الافضل : ضمير [ هو ] به تأخير مأموم از امام راجع است .
قوله : او يقارنه : ضمير فاعلى بمأموم و ضمير مفعولى به امام راجع است .
قوله : انّما فضلها مع المتابعة : ضمير در [ فضلها ] به جماعت راجع بوده و مقصود از [ متابعت ] آنست كه مأموم افعال را مؤخّر از امام بجاى آورد .
قوله : بوجوب المتابعة فيها ايضا : ضمير در [ فيها ] به اقوال راجع بوده و مقصود از [ ايضا ] اينست كه در اقوال همچون افعال متابعت واجب است .
قوله : فى غيره : يعنى در غير اين كتاب .
قوله : و اطلق هنا بما يشمله : ضمير مفعولى در [ يشمله ] به
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 456
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٥٦