قوله : فانّه يجلس معه : ضمير رد [ فانّه ] به مأموم و در [ معه ] به امام راجعست .
قوله : ان كان يتشهّد : ضمير در [ كان ] و [ يتشّهد ] به امام راجعست .
قوله : و يكمل صلوته : ضمير فاعلى در [ يكمل ] و ضمير مجرورى در [ صلوته ] به مأموم راجع مىباشند .
قوله : فانّها تجزيه : ضمير در [ فانّها ] به نيّت جماعتى كه كرده راجعست و ضمير منصوبى در [ تجزيه ] به مأموم راجعست .
قوله : للامر بها : ضمير در [ بها ] به جماعت راجع مىباشد .
قوله : و ليس الّا لادراكها : ضمير در [ ليس ] به امر راجع بوده و در [ ادراكها ] به فضيلت عود مىكند .
قوله : و اما كونها كفضيلة الخ : ضمير در [ كونها ] به فضيلت راجعست .
قوله : من اوّلها : يعنى اوّل جماعت .
قوله : او جلس معه : ضمير در [ جلس ] به مأموم و در [ معه ] به امام راجعست .
قوله : و لم يسجد : يعنى مأموم سجده نكرد .
قوله : انّه يدخل معه فى سائر الاحوال : ضمير در [ انّه ] بمأموم و در [ معه ] به امام راجعست .
قوله : فان زاد معه ركنا : ضمير در [ زاد ] به مأموم و در [ معه ] به امام عود مىكند .
متن :
( و يجب ) على المأموم ( المتابعة ) لإمامه في الأفعال
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 452
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٥٢