تكبير امام را در ركوع درك نكرد حق ندارد نمازش را به غير طريق متابعت قطع كند و اما از طريق متابعت يعنى به سجده رفتن و خواندن تشهّد با امام چون دستور شارع است اشكالى ندارد .
قوله : و لو ادركه بعد الرّكوع : ضمير فاعلى در [ ادركه ] بمأموم و ضمير مفعولى به امام راجعست .
قوله : بان لم يجتمع : يعنى مأموم .
قوله : معه : يعنى با امام .
قوله : بعد التّحريمة فى حدّه : يعنى در حدّ ركوع .
قوله : سجد معه : ضمير فاعلى در [ سجد ] بمأموم و در [ معه ] به امام راجعست .
قوله : ان لم يكن ركع : ضميرهاى مستتر در [ لم يكن ] و [ ركع ] به مأموم راجع مىباشند .
قوله : او ركع طلبا لادراكه : ضمير در [ ركع ] به مأموم راجع بوده و در [ لادراكه ] به ركوع عود مىكند .
قوله : فلم يدركه : يعنى فلم يدرك المأموم الرّكوع مع الامام .
قوله : مؤتّما : يعنى در حالتى كه اقتداءكننده به امام است .
قوله : ان ادركه فى الاخيرة : ضمير فاعلى در [ ادركه ] بمأموم و ضمير مفعولى به امام راجع بوده و مقصود از [ الاخيره ] ركعت آخر نماز مىباشد .
قوله : بخلاف ادراكه بعد السّجود : اضافه [ ادراك ] به [ ضمير ] از باب اضافه مصدار به مفعول است و ضمير فاعلى به مأموم و ضمير مفعولى به امام راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 451
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٥١