قوله : ليفوز بفضيلتها اجمع : ضمير در [ يفوز ] راجع به كسى استكه نافله را بخاطر رسيدن به جماعت قطع كرده و ضمير در [ بفضيلتها ] به جماعت راجع است و اين جمله علّت است براى [ قطعها ] .
قوله : و هو قوى : ضمير [ هو ] به جواز قطع فريضه راجعست .
قوله : و اختاره المصنّف ( ره ) : ضمير منصوبى در [ اختاره ] به جواز قطع فريضه راجعست .
قوله : و فى البيان جعلها كالنّافلة : ضمير مفعولى در [ جعلها ] به فريضه راجعست .
قوله : و اتمامها ركعتين ندبا حسن : ضمير مؤنّث در [ اتمامها ] به فريضه راجعست .
قوله : هذا اذا لم يخف الفوت : مشاراليه [ هذا ] اتمامها ركعتين بوده و ضمير فاعلى در [ لم يخف ] به خواننده فريضه راجع مىباشد و مقصود از [ الفوت ] فوت جماعت است .
قوله : و الّا قطعها : يعنى و اگر خوف فوت جماعت را داشت نمازى را كه مىخواند قطع كند .
قوله : الامام الاصل مطلقا : مقصود از [ امام اصل ] وجود مقدّس امام معصوم عليه السّلام است و منظور از [ مطلقا ] اينست كه قطع نماز به جهت درك ثواب جماعت با معصوم عليه السّلام مقيّد به قيدى نيست لذا چه خوف فوت بوده و چه اين خوف نباشد بمجرّد شروع شدن چنين نمازى مصلّى مىتواند نماز خود را قطع كند و با معصوم عليه السّلام آن را بخواند .
و حاصل مراد آنكه :
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 447
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٤٧