مقصود از خوف فوت شدن جماعت ، فوت مجموع يعنى از اوّل تا انتهاء جماعت است و اين كلامى است متين چنانچه مصنّف ( ره ) نيز در غير اين كتاب همينطور فرموده در كتاب بيان فريضه را مانند نافله قرار داده يعنى بمجرّد گفتن تكبير امام تجويز نموده كه مأموم نمازش را قطع كند
سپس مرحوم مصنّف مىفرماين :
البتّه اگر نماز فريضه را به دو ركعت نافله عدول بدهند و آن را تمام كنند بهتر است .
شارح ( ره ) مىفرماين :
زيرا بدين وسيله بين درك فضيلت جماعت و اجتناب از ترك ابطال عمل جمع كردهاند .
البتّه اين كلام در جائى است كه خوف فوت جماعت نباشد و الّا بعد از عدول به نافله اگر نماز را قطع كرده و فضيلت جماعت را درك كند به مراتب بهتر است از اتمام نافله .
فرع
اگر نماز فريضهاى كه شخص فرادى ميخواند از دو ركعت تجاوز نموده بوده و جماعتى منعقد شد پس در استمرار آن يا عدول دادنش به نافله مخصوصا اگر قبل از ركوع ركعت سوّم باشد دو وجه محتمل است ، شارح ( ره ) مىفرماين وجه دوّم يعنى عدول بنافله و سپس قطع آن احتمال قوى و متينى است .
قوله : و فى بعض الاخبار قطعها متى اقيمت الجماعة : ضمير مؤنّث در [ قطعها ] به نافله راجعست .
قوله : و لم يكملها : يعنى هنوز نافله را تكميل نكرده .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 446
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٤٦