قوله : و اخوته : يعنى اسامى شبيه به مكارى .
قوله : و حينئذ : يعنى حين تحققت ثلاثة اسفار مع الشّرائط
قوله : و مع صدق الاسم : يعنى اسم كثير السّفر .
قوله : او يمضى عليه اربعون يوما متردّدا : ضمير در [ عليه ] به كثير السّفر راجعست .
مؤلف گويد :
وجه آن اين است كه كليّة اشخاص در ظرف سى روز كه به حال ترديد باشند به حكم قبل بايد عمل كنند لذا مسافرى كه در مكانى سى روز به نحو ترديد لازمست نمازش را به همان نحو كه مىخواند يعنى قصر بجاى آورد ولى پس از سى روز حكمش تغيير نموده و مكلّف است نماز را تمام بخواند از اينرو در كثير السّفر مىتوان گفت چون مناط بهم خوردن كثرت سفر و زوال اين اسم از وى آنست كه در مكانى كه على القاعده نماز بايد شكسته شود وى بمدّت ده روز نماز را تمام بخواند لاجرم در مدّت سى روز كه بايد به حكم قبل عمل نموده و همانطورى كه نمازش را تمام مىخواند در اينزمان نيز تمام بجاى آورد ولى پس از سى روز وقتى بمدّت ده روز ديگر به طور ترديد در مكانى ماند و نمازش را تمام خواند در حقّش صدق مىكند كه بگوئيم بمدّت ده روز نماز را در مكانى تمام خوانده كه قاعدتا اگر مسافر ميبود و اين حالت ترديد را مىداشت لازم بود نماز را در آن شكسته بخواند بنابراين پس از انقضاء ده روز ديگر كه مجموعا چهل روز مىشود كثرت سفر از وى زائل مىگردد و همچون مسافران ديگر اگر يك روز هم بخواهد در آن مكان بماند بايد نمازش را شكسته بجاى آورد .
قوله : او جازما بالسّفر من دونه : يعنى من دون ترديد .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 401
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٤٠١