شارح ( ره ) مىفرماين :
[ كثير السّفر ]
مقصود از كثير السّفر دو دسته مىباشند :
الف : كسانى كه سه مرتبه به مقدار مسافت شرعى مسافرت نموده به شرطى كه بين سفر اوّل و دوّم و نيز بين دوّم و سوّم ده روز در شهر خود يا بلد ديگر اقامه نكنند .
ب : دستهاى كه شغل ايشان ايجاب سفر مىكند و يا بعبارت ديگر كسانى كه اساسا سفر شغل و حرفه ايشان است مانند مكارى ( بضمّ ميم و كسر راء كسى كه اسب يا قاطر و يا كشتى و وسيله نقليّه ديگر را كرايه داده و خود همراه آن مىرود همچون رانندهگان و ملوانان و ساربانان و امثال اينها ) كه نماز ايشان در حال سفر نيز تمام مىباشد چنانچه دسته اوّل نيز در سفر سوّم بايد نمازشان را تمام بخوانند .
و سپس مىفرماين :
بعد از صدق اسم كثير السّفر يا مكارى شخص مزبور پيوسته لازمست نمازهايش را تمام بخواند تا اين اسم از او زائل شده يا ده روز در شهر خويش اقامه كند اعمّ از اينكه ده روز پشت سر هم و بدون فاصله بوده يا اگر بين ايّام از شهر يا مكانى كه نيّت اقامه ده روز نموده خارج شد ، به قدر مسافت شرعى از حدود آن بيرون نرود و يا اينكه اگر نيّت اقامه ده روز نكرد به مقدار چهل روز در شهر خويش يا بلد ديگر درنگ نمود كه بعد از آن حكم مسافر بر او مترتّب مىشود اعمّ از اينكه توقّفش در اين چهل روز با حالت ترديد در اقامه يا سفر بوده و يا اينكه عزم و جزم به سفر داشته باشد .
مرحوم مصنّف در مقام ايراد مثال براى كثير السّفر چهار مثال ذكر