قوله : او بلده الّتى لا يخرج عن حدودها : كلمه [ بلده ] معطوف است به ضمير منصوبى در [ استوطنه ] و ضمير مجرورى آن بمسافر عود مىكند و ضمير مجرورى در [ حدودها ] به بلد راجعست .
قوله : مع استيطانه : ضمير مجرورى به مسافر راجعست .
قوله : و ان لم يكن له به ملك : ضمير در [ له ] به مسافر و ضمير در [ به ] به منوى الاقامه راجعست و كلمه [ باء ] به معناى [ فى ] مىباشد .
قوله : و لو خرج الملك عنه : ضمير در [ عنه ] بمسافر عود مىكند .
قوله : او رجع عن نية الاقامة : ضمير فاعلى در [ رجع ] بمسافر عود مىكند .
قوله : ساوى غيره : ضمير در [ ساوى ] به هريك از بلدى كه براى مسافر در آن ملك بوده و شهرى كه در آن نيّت اقامه كرده است راجع مىباشد و ضمير در غيره نيز چنين مىباشد .
قوله : و لو بتعليق السّفر : يعنى اگر چه نيّت اقامه ده روز بخاطر آن باشد كه سفرش را بر امرى معلّق نموده كه در كمتر از ده روز حاصل نمىشود .
قوله : فى اقل منها : ضمير در [ منها ] به عشره ايّام راجعست
قوله : و ان جزم بالسّفر : كلمه [ ان ] وصليّه است .
قوله : اتمّ بعدها : يعنى بعد الثّلاثين .
قوله : ما يصلّيه قبل السّفر : يعنى پس از سى روز و قبل از حركت براى سفر نمازى را كه ميخواهد بخواند بايد تمام خوانده و لو مقدار درنگ و توقّفش به مقدار همين يك فريضه باشد .
قوله : او كان له منازل : ضمير در [ له ] بمسافر راجعست .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 397
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٩٧