شرعى شهر بواسطه نيّت اقامهاى كه در آن نموده لااقلّ بمدّت شش ماه خارج نشده باشد اگر چه اين مدّت را در خانه خود اقامه نكرده باشد اعمّ از اينكه مدّت مزبور را بطور توالى و بدون فاصله در شهر مانده يا با فاصله و تفرّق اقامت نموده باشد .
ج : شهرى كه مسافر نيّت اقامه دائمى در آن نموده مشروط به اينكه بمدّت شش ماه لااقلّ در آن توقّف كرده باشد اعمّ از اينكه در آن ملك و عقار داشته يا نداشته باشد .
فلذا در منزل به معناى دوّم اگر ملك را فروخت يا در منزل به معناى سوّم از نيّت اقامه دائمى اعراض نمود ايندو از اطلاق و اصطلاح شرعى منزل خارج شده و با غير خود از اينجهت مساوى بوده و ديگر جزء قواطع سفر محسوب نمىشوند .
2 - در بين سفر بمكانى برسد كه در آن قصد اقامه ده روز نموده است شارح ( ره ) مىفرماين :
مقصود از اقامه ده روز ، نه اين باشد كه نيّت خصوص ده روز را نموده بلكه شبهاى اين ايّام نيز داخل است .
و بايد توجّه داشت كه اقامه ده شبانه روز بايد متوالى و بدون فاصله باشد اگر چه بواسطه معلّق نمودن سفر بر امرى كه بحسب عادت در كمتر از ده روز حاصل نمىگردد باشد .
3 - اگر در بين سفر به مكانى رسيد و در آن سى روز به حال ترديد توقّف كرد به اين معنا كه قصد و عزم به اصل سفر از آن مكان را بطور قطع و جزم داشت ولى در تاريخ حركت مردّد بود لاجرم هر روز به تأخير انداخت تا به سى روز رسيد روز سىام حكم مسافر از وى برداشته شده و
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 395
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٩٥