ركعة ) إلى أن يرفعوا من سجود الثانية فينفردون و يتمون صلاتهم ، ( ثم ينتظرهم ) الإمام ( حتى يتموا و يسلم بهم ) و إنما حكمنا بانفرادهم مع أن العبارة لا تقتضيه ، بل ربما دل سلامه بهم على بقاء القدوة ، تبعا للمصنف حيث ذهب في كتبه إلى انفرادهم . و ظاهر الأصحاب ، و به صرح كثير منهم بقاء القدوة . و يتفرع عليه تحمل الإمام أوهامهم على القول به ، و ما اختاره المصنف لا يخلو من قوة .
شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
وقتى شرائط جمع شد مسلمين نماز ذات الرّقاع بخوانند و آن به اين كيفيّت است كه امام جماعت با يكدسته يك ركعت از نماز را خوانده سپس اين دسته نمازشان را تمام نموده و پس از آن دسته ديگر بيايند و امام ركعت ديگر را با ايشان خوانده و منتظر آنها شود تا نمازشان تمام شده و سلام را با ايشان بدهد .
مؤلف گويد :
و بعد از حصول شرائط مزبور مسلمين نماز خوف را به صورت نماز ذات الرّقاع بجاى بياورند .
وجه تسميهء بذات الرّقاع
شارح ( ره ) مىفرماين :
در تسميه اين نماز به نام مزبور پنج وجه محتمل است :
1 - ممكن است به جهت اين باشد كه چون قتالى كه در زمان پيغمبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم واقع شد و مسلمين نماز مزبور را خواندند