قوله : عندنا : يعنى متأخّرين .
قوله : انّ الخبر الوارد فى ذلك : مشاراليه [ ذلك ] مسئله مورد بحث مىباشد .
قوله : فيتعيّن العمل به : ضمير در [ به ] به خبر راجعست .
قوله : لذلك : يعنى بخاطر صحّت خبر .
قوله : و من خالف حكمه : يعنى حكم خبر را .
قوله : اوّله : يعنى روايت را تأويل برده است ، پس ضمير فاعلى به [ من خالف ] و ضمير مفعولى آن به خبر راجعست .
قوله : و فيه انّ البناء : ضمير در [ فيه ] بتأويل مذكور راجعست .
قوله : يستلزم سبق شئ منه يبنى عليه : ضمير در [ منه ] به [ الشّئ ] و در [ عليه ] به [ شئ ] عود مىكند .
قوله : فلا وجه لحملهم عليه : يعنى حملهم البناء على الاستيناف
قوله : على قطع مطلق الحدث لها : ضمير در [ لها ] بصلوة راجعست .
قوله : و هذا الفرد يشاركهما : مقصود از [ هذا الفرد ] مبطون بوده و ضمير در [ يشاركهما ] به مستحاضه و مسلوس راجعست .
قوله : و مصير جمع اليه : مقصود از كلمه [ جمع ] جماعة من الاصحاب بوده و ضمير در [ اليه ] به تخصيص خوردن اخبار دالّه بر قطع مطلق حدث نسبت به نماز راجعست .
قوله : و هو كاف فى التّخصيص : ضمير [ هو ] به مصير جمع و مشاركت مزبور راجعست .
قوله : نعم هو غريب : يعنى اينكه حدث مبطل طهارت بوده بدون نماز غريب است .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 343
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٤٣