تكليف در حقّ كفّار و گاهى نيز عكس آن مىباشد يعنى اداء واجب نبوده ولى قضاء واجب است همچون تكليف زنان به قضاء صوم با اينكه اداء در حقّ ايشان لازم نيست يا تكليف به شخصى كه در وقت اداء نماز خواب بوده كه قطعا شخص خواب تكليف فعلى به اداء ندارد با اينكه نسبت به قضاء مكلّف است .
و امّا جواب از دليل دوّم :
با بودن دليل همچون اخبار كه به بعضى از آنها اشاره شد ديگر مجالى براى تمسّك به اصالة البرائه نيست .
و امّا جواب از دليل سوّم :
گوئيم اگر پذيرفتيم كه در قضاء امر جديد لازمست و مجرّد امر اوّل كافى نيست در جواب گوئيم اخبارى كه ذكر شد امر جديد بوده و بعد از ورود آنها مىتوان گفت امر جديد احراز شده و معلوم مىباشد .
قوله : او نام عنها : ضمير در [ عنها ] به صلوات راجعست .
قوله : اذا ذكرها : ضمير مؤنّث به [ صلوة ] راجعست .
قوله : فى اىّ ساعة ذكرها : يعنى ذكر الصّلوة .
قوله : و غيرها : يعنى و غير روايت زراره .
قوله : الدّالة عليه صريحا : ضمير در [ عليه ] بقضاء راجعست .
قوله : و دفع الاوّل واضح : مقصود از [ الاوّل ] عدم وجوب اداء مىباشد .
قوله : لانفكاك كلّ منهما عن الآخر : ضمير در [ منهما ] باداء و قضاء راجعست .
قوله : و الاخيرين بما ذكر : مقصود از [ اخيرين ] اصالة البرائة
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 306
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٣٠٦