شرح فارسى :
مرحوم مصنّف مىفرماين :
5 - اگر عين نماز فائت مجهول باشد و مصلّى نداند كه از نمازهاى پنجگانه يوميّه كدام يك از وى فوت شده واجب است يك نماز صبح و مغرب خوانده و سپس يك نماز چهار ركعتى بجاى آورده در حالى كه معيّن نكند براى ظهر است يا عصر و يا عشاء مىباشد .
شارح ( ره ) مىفرماين :
اگر نمازگذار يقين داشت كه از نمازهاى پنجگانه يوميّه يكى از او قضاء شده ولى علم به عين آن نداشت لازمست يك نماز صبح و مغرب به قصد تعيين خوانده و سپس يك نماز چهار ركعتى ديگر خوانده و آن را مطلق بين سه نماز رباعى يعنى ظهر و عصر و عشاء قرار دهد به اين معنا كه آن را به قصد يكى از آن سه بجاى آورد و در جهر و اخفات آن تخيير با خود وى است چنانچه در تقديم اين سه نماز ( صبح و مغرب و چهار ركعتى مطلق ) نيز مخيّر است .
و در صورتى كه در وقت نماز عشاء بخواهد قضاء فائته غير معلوم را بخواند بعد از خواندن صبح و مغرب در نيّت نماز چهار ركعتى لازم است بين اداء و قضاء ترديد بياندازد به اين معنا كه بگويد اگر نماز متروك عشاء است پس اين چهار ركعت را به قصد اداء مىخوانم و در غير اين صورت به قصد قضاء انجام مىدهم .
مؤلف گويد :
مدرك مسألهاى كه ذكر شد روايتى استكه مرحوم صاحب وسائل آن را در ج 5 ص 365 به اين شرح نقل نموده :
محمّد بن الحسن باسنادش ، از احمد بن محمّد بن عيسى از حسن
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 298
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٩٨