به عدد راجع بوده و ضمير در [ به ] به ماء موصوله در [ بما بدء ] عائد است و ضمير در [ منها ] به فرائض بر مىگردد .
قوله : فيصحّ فيما عدا الاوّلين : ضمير در [ يصحّ ] به احتمال راجع بوده و مىتوان آن را به تكرير نيز ارجاع داد و اينكه مرحوم شارح فرمود [ فيما عدا الاوّلين ] وجهش اينست كه در ايندو مورد طريق اوّل و دوّم از نظر تعداد صلوات مقضيّه با هم متساوى هستند زيرا مثلا در فرض دوّم كه از شخص سه نماز يعنى ظهر و عصر و مغرب فوت شده و ترتيبش را نمىداند بنابر طريق اوّل لازم بود هفت نماز به اين ترتيب بخواند :
ظهر ، عصر ، ظهر ، مغرب ظهر ، عصر و ظهر ، حال بنابر طريق دوّم لازم است هفت نماز بخواند زيرا تعداد نمازها سه تا است پس يك عدد از آن كسر كنيم دو مىشود لذا صلوات سهگانه را مىبايد دوبار خواند پس مجموع شش نماز مىشود لذا وقتى در آخر نمازى كه اوّل خوانديم بياوريم تعداد نمازها هفت مىشود و صورت آنها عبارتست از :
ظهر و عصر و مغرب و ظهر و عصر و مغرب و ظهر .
قوله : و يمكن فيه بخمسة ايّام ولاء : ضمير در [ فيه ] به فرض خامس راجعست .
متن :
( و لو جهل عين الفائتة ) من الخمس ( صلى صبحا ، و مغربا ) معينين ( و أربعا مطلقة ) بين الرباعيات الثلاث ، و يتخير فيها بين الجهر و الإخفات . و في تقديم ما شاء من الثلاث ، و لو كان في وقت العشاء ردد بين الأداء و القضاء .
المباحث الفقهية في شرح الروضة البهية (راهنماى فارسى شرح لمعه) (فارس) — صفحة 297
مساهمون: سيد محمد جواد ذهنى تهرانى
ص٢٩٧